Sir Richard Shirreff spędził dekadę mając rację co do Rosji i był ignorowany z tego powodu. Dlatego gdy były zastępca naczelnego dowódcy NATO powiedział Euromaidan Press na konferencji GLOBSEC, że poza Ukrainą nikt nie nazywa jasno celu wojny – czyli zwycięstwa, czyli pokonania Rosji, bez trwałego pokoju dopóki to się nie stanie – musieliśmy sprawdzić, kto dokładnie to robi.
To, co odkryliśmy: wśród osób kierujących zachodnią obroną – Sekretarz Generalny NATO, najwyżsi żołnierze sojuszu, liderzy jego największych członków – Shirreff miał rację. Ale jest pewna pułapka. Słowo to kiedyś zostało wypowiedziane głośno na najwyższym szczeblu, po inspirującej kontrnatarci Ukrainy w 2022 roku. Od tego czasu znikło z tych samych ust, które je wypowiadały – i nie powróciło, nawet teraz, gdy głębokie uderzenia stają się tak skuteczne, że dają Ukrainie realną szansę na odzyskanie Krymu.
Czasami zachodni urzędnicy używają sformułowania „Ukraina może wygrać.” Ale zawsze po tym pojawia się „doprowadźmy do negocjacji zawarcia zawieszenia broni.” Nigdy nie podąża to za „więc stwórzmy plan, aby Ukraina wygrała.”
Różnica między założeniem a wnioskiem kosztuje Ukrainę zwycięstwo, które jej żołnierze odnoszą – ponieważ zwycięstwo to decyzja, nie wynik. Ktoś musi określić polityczny cel końcowy i trzymać się go. Kiedy nikt tego nie robi, zwycięstwa na polu bitwy znikają, zamieniając się w porozumienie, które przekazuje przegranemu to, czego nie mógłby zdobyć siłą.
Admirał Rob Bauer, który przewodniczył Komitetowi Wojskowemu NATO przez pierwsze trzy lata wojny, powiedział Euromaidan Press, że gdyby Zachód uzbroił Ukrainę w 2022 roku, „możliwe, że byś wygrał.” Jego wyjaśnienie, dlaczego tego nie zrobił, nie dotyczyło siły Rosji: „Nigdy nie zostało sformułowane tak, że 'Robimy to po to, aby Ukraina mogła wygrać wojnę’.”
Czy scenariusz ten powtórzy się teraz, zależy dokładnie od tego, czy zwycięstwo zostanie uznan zta jako cel.
