Na kilka ulotnych godzin we wtorek wieczorem Biały Dom przedstawił coś, co przypominało prawdziwą strategię zmniejszenia wojny w Iranie, nie slogan, nie szarpnięcie. Było to podejście czteroczęściowe: ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz za pomocą planu o nazwie „Projekt Wolność”; zwiększenie ucisku na irańską gospodarkę jak nigdy dotąd poprzez sankcje i de facto blokadę; naciskanie na Chiny, aby powstrzymały Teheran; oraz podjęcie bezpośrednich negocjacji za pośrednictwem kanałów bocznych, w tym telefonu Specjalnego Wysłannika Steve’a Witkoffa i pośredników, w tym Pakistanu. Kupiło to czas. Zarządzało ryzykiem. Sygnalizowało determinację bez natychmiastowej eskalacji. Nawet niosło, przynajmniej na papierze, moralną spójność, jak to przedstawił sekretarz stanu Marco Rubio w sali informacyjnej Białego Domu, by chronić globalny handel, jednocześnie pozostawiając drzwi otwarte na dyplomację. Ceny ropy spadały, a zwolennicy MAGA przejeżdżali zwycięstwo.
Jednakże tak szybko, jak się to zaczęło, tak szybko się rozpadło. Prezydent Trump, bez większego wyjaśnienia, faktycznie odciął „Projekt Wolność” w środę rano, w obliczu doniesień o kolejnej konstrukcji ramowej dla porozumienia pokojowego. To jest teraz schemat. Nie strategia. Whiplash.
(Professional tone for a news article is maintained.)
