18 czerwca minęły dwa lata od podpisania paktu obronnego między Władimirem Putinem a Kim Dzong Unem w Pjongjangu, który przybliżył Rosję i Demokratyczną Republikę Korei (DRK, czyli Koreę Północną) do siebie bardziej niż od czasu upadku Związku Radzieckiego.
W ciągu dwóch lat od podpisania paktu, wojska z DRK walczyły u boku rosyjskich sił w wojnie z Ukrainą. Koreańskie pociski trafiały w ukraińskie miasta, a miliony eksportowanych pocisków artyleryjskich pomagały zasilić rosyjski wojenny potencjał. W zamian Moskwa udzielała Pjongjangu wsparcia ekonomicznego, zaangażowania dyplomatycznego i współpracy wojskowej, pomagając tym samym w przekształceniu Korei Północnej z państwa pariasa w bardziej znaczącego gracza na arenie międzynarodowej.
Traktat o Wielostronnym Partnerstwie Strategicznym zobowiązuje strony do obrony drugiej „wszystkimi środkami, jakimi dysponują”, gdy zostanie zaatakowana. Eksperci uważają, że kalkulacje za tym stoi były praktyczne dla obu rządów. „Ta relacja jest transakcyjna” – powiedziała Anar Shaikenova, dyrektor Centrum Badań Strategicznych DRK na Uniwersytecie KIMEP w Kazachstanie.
Rosji potrzebowała sojusznika, broni i ludzi do kontynuowania walki; Korea Północna potrzebowała pieniędzy, technologii i sposobu na wyjście z izolacji. Wymiana okazała się korzystna dla obu rządów, choć w bardzo różny sposób.
