Sześć zagrożeń dla regionu Morza Czarnego

Valerii Zaluzhnyi, Ambasador Ukrainy w Wielkiej Brytanii, Dowódca Sił Zbrojnych Ukrainy (2021-2024)

 

Transformacja porządku światowego, rozpoczęta deklaracją Rosji w 2007 roku i w konsekwencji powrót dużych konfliktów zbrojnych, głównie na kontynencie europejskim, stworzyły niespotykanie istotne zagrożenie nie tylko dla suwerenności państwa Ukraina, ale także dla przetrwania Ukraińców jako narodu.

[Context: Wzmianka o deklaracji Rosji w 2007 roku odnosi się do mowy Władimira Putina w Monachium, która zapoczątkowała nowy etap napięć międzynarodowych.]

<Context: Dyskusja o przetrwaniu państwa i narodu Ukrainskiego połączona jest z odniesieniem do konfliktu zbrojnego z Rosją, który rozpoczął się po aneksji Krymu w 2014 roku.]

Jednocześnie opór i walka ukraińskiego narodu oraz nowoczesne narzędzia wojenne otwierają okno możliwości dla Ukrainy, aby zyskać pełną podmiotowość w systemie międzynarodowych relacji. Z drugiej strony zmuszają nas do natychmiastowego przewartościowania koncepcyjnych podstaw bezpieczeństwa narodowego zarówno na okres przetrwania, jak i na przyszłość.

Dzieje się tak przede wszystkim z powodu nowych możliwości, które otworzyły się po nieudanej próbie Rosji przejęcia terytorium Ukrainy i dalszego postępu naukowego i technologicznego.

Odrzucenie historycznych faktów, które spowodowały wojnę po uzyskaniu przez Ukrainę niepodległości, to potrzeba zapewnienia własnego bezpieczeństwa, w tym poprzez integrację techniczną, która wymaga kompletnego przekształcenia podstaw bezpieczeństwa narodowego i regionalnego poprzez przemyślenie jego aspektów ideologicznych, politycznych i ekonomicznych.

<Fact Check: Referencja do próby Rosji zdobycia terytorium Ukrainy dotyczy wydarzeń związanych z aneksją Krymu i konfliktem na wschodniej Ukrainie.]

Stąd mam nadzieję, że kolejna konferencja poświęcona odbudowie Ukrainy rozpocznie się od ogłoszenia formatu bezpieczeństwa, w którym to wszystko się odbędzie. Następny bowiem ani Monachium, ani Davos tego nie uczyniły.

W takich warunkach poszukiwanie sojuszy i długoterminowych związków w bezpieczeństwie regionalnym i globalnym staje się priorytetowym zadaniem dla państwa, warunkiem nie tylko przetrwania, ale także długoterminowego pokoju. Wszystko inne staje się niemożliwe z powodu technicznej i politycznej niegotowości starego świata, a także niemożliwości przetrwania Ukrainy w nim.

[Context: Wskazuje się na znaczenie poszukiwania sojuszy w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa Ukrainie w obliczu zagrożeń bezpieczeństwa wynikających z działań Rosji oraz innych aktorów globalnych.]

Ponadto jest oczywiste, że wojna na Ukrainie i w Cieśninie Ormuz wpłynęła i nadal wpływa na sytuację ekonomiczną, polityczną, społeczną oraz procesy migracyjne nie tylko w Europie i regionie Zatoki Perskiej, ale także na całym świecie. Ponieważ gospodarka, która wynika z polityk państw, jest globalna. Wszystkie te wpływy, dla wszystkich uczestników konfliktów o takiej skali — zarówno aktywnych, jak i pośrednio zaangażowanych — są wyłącznie destrukcyjne, z oznakami przyszłego głębokiego kryzysu ekonomicznego i nawet wybuchu jeszcze większej wojny.

[Context: Nawiązanie do wpływu konfliktów na sytuację międzynarodową podkreśla globalne konsekwencje działań wojennych.]

Zatem dziś nie ma znaczenia, czy kraje, które jeszcze nie słyszały eksplozji, rozumieją tę perspektywę. Same zdarzenia, które miały ostatnio miejsce, zmuszają do poszukiwania, tworzenia lub wzmacniania istniejącego formatu bezpieczeństwa zbiorowego.

Mimo braku środków zapobiegawczych na wpływanie na rozwój wojny w Europie, zaangażowanie w nią czołowych światowych potęg, takich jak USA, Chiny, Wielka Brytania i główne kraje UE, w proces rozwiązywania kryzysu nie przynosi żadnych rezultatów.

Sytuacja stopniowo prowadzi do sytuacji, w której, jak powiedział Henry Kissinger, “kryzys wyłonił się z którego nikt nie chciał dobrowolnie wyjść”.

Wskazuje to nie tylko na niedostateczność klasycznych modeli bezpieczeństwa zbiorowego, ale także na faktyczne zniszczenie starego porządku światowego jako modelu bezpieczeństwa i konieczność natychmiastowego znalezienia nowych efektywnych mechanizmów ochrony przed dzisiejszymi wyzwaniami oraz unikania wojny światowej.

[Fact Check: Nawiązanie do konieczności znalezienia nowych efektywnych mechanizmów ochrony przed daje kluczowe ujęcie zmian oraz potrzeby rekonstrukcji porządku światowego w odpowiedzi na nowe wyzwania.]

W związku z powyższym pojawia się pytanie: jeśli potrzeba stworzenia nowej architektury bezpieczeństwa w Europie jest oczywista i praktycznie przewidywalna, czy dla Ukrainy jest oczywiste, że należy zbudować podobne środowisko bezpieczeństwa w regionie Azov-Morze Czarne, gdzie poziom zagrożeń dla nas nie tylko pozostaje stabilny, ale także ma swoje własne cechy z uwagi na zróżnicowanie co najmniej państw nabrzeżnych oraz obecność ich własnych interesów i sprzeczności?

[Context: Pytanie o konieczność uformowania środowiska bezpieczeństwa w regionie Morza Czarnego nawiązuje do analizy specyfiki zagrożeń na tym obszarze ze względu na złożoną sytuację geopolityczną i interesy państw sąsiadujących.]

Region Azov-Morze Czarne jest niezwykle ważny dla zapewnienia krajowego bezpieczeństwa Ukrainy, nie tylko ze względu na dostęp morski do przestrzeni handlowej i miejsc wydobycia surowców. Ze względu na wojnę, taki region stał się już oddzielną dziedziną nie tylko dla prowadzenia działań bojowych, ale także dla ochrony zarówno strefy lądowej, jak i infrastruktury ekonomicznej portów.

[Context: Odniesienie do ważności Morza Czarnego dla Ukrainy podkreśla strategiczne znaczenie regionu dla krajowych interesów bezpieczeństwa.]

Jeśli będziemy rozważać ten region w kontekście geopolitycznym i kształtować przyszłe interesy bezpieczeństwa w świetle nowego porządku światowego, to dla Ukrainy jest to jeszcze ważniejsze – z powodu możliwości dostępu do sąsiednich regionów, na przykład Morza Śródziemnego, Bliskiego Wschodu i Afryki.

[Context: Podkreślenie znaczenia dostępu do sąsiednich regionów podkreśla rolę Ukrainy jako aktywnego uczestnika globalnych relacji bezpieczeństwa.]

Wszystko to będzie związane z kolejną dotąd nieznaną funkcją polityki państwowej na morzu, a mianowicie funkcją projekcji siły nie tylko w regionie, ale także poza jego granice.

Oczywiście, dzięki naszym zdecydowanym działaniom i niezwykłemu wykorzystaniu nowych możliwości, Rosja nie tylko nie była w stanie pozbawić Ukrainę dostępu do Morza Czarnego, ale także, ze względu na takie okoliczności, straciła prawie wszystkie szanse na warunkowe dominowanie w tym regionie.

Sama dominacja na Morzu ​​Azowskim, jak również wykorzystanie korytarza lądowego z okupowanego Krymu z terenu obwodu donieckiego, jest tylko formalnym, tymczasowym wydarzeniem historycznym, ponieważ dzisiaj praktycznie uniemożliwia ona skorzystanie z takich możliwości i przekreśla wszystkie wysiłki Rosji. Wszystko to daje Ukrainie podstawy do realizacji własnej strategii w tym regionie.

Oczywiście, wszystko będzie zależeć od rozwoju wojny i formowania perspektyw jej zakończenia, wypracowanych w odpowiednich strategiach zjednoczonych wspólnej politycznej celowości.

Stąd, jeśli wymiary polityczne, ekonomiczne i milit […]