W podręcznikach historycznych wydawanych na Kosowie w latach 1990-2025, współpraca między komunistycznymi Partyzantami albańskimi na Kosowie a partyzantami serbskimi lub jugosłowiańskimi w ogóle nie jest wspomniana.
Spotkania, porozumienia i współpraca między albańskimi i serbskimi przedstawicielami politycznymi i wojskowymi są zupełnie nieobecne.
Wspomniane jest tylko rozwiązanie wydane podczas Konferencji Bujańskiej, ale nawet wtedy tylko pierwsza część zdania, mówiąca, że „Kosowo pragnie zjednoczyć się z Albanią”.
Reszta – mówiąca, że „najlepszym sposobem osiągnięcia tego jest wspólna walka z innymi ludami Jugosławii przeciwko okupantowi nazistowskiemu” – została pominięta. Żadne inne aspekty tego rozwiązania nie są przedstawione, pomimo odzwierciedlenia ducha „Braterstwa i Jedności” z ludami jugosłowiańskimi.
Aktualne podręczniki w znacznym stopniu wspominają o nacjonalistach albańskich, którzy kiedyś byli przedstawiani jako „kolaboranci okupantów” i „wrogowie ludu”, ale teraz są prezentowani jako „patrioci” i „bohaterowie narodowi”.
W niektórych przypadkach autorzy tych podręczników to ci sami historycy, którzy przed 1990 rokiem przedstawiali nacjonalistów albańskich jako „wrogów ludu”.
Te podręczniki omawiają także masakrę w Tivarze i inne zbrodnie popełnione przez partyzantów jugosłowiańskich, często podając zawyżone liczby ofiar.
(Notka dot. Kontekstu: Artykuł przedstawia brak zrównoważonego podejścia do wspomnień związanych z II wojną światową na Kosowie, a także zmiany w nazewnictwie ulic i nazw szkół.)
(Notka dot. Sprawdzenia faktów: Potwierdzono danych historycznych dotyczących II wojny światowej na Kosowie, w tym relacje między frakcjami partyzanckimi.)
