Jego zdjęcia ujawniają zarówno fascynację starożytnością, jak i głębsze poszukiwanie tożsamości, ponieważ wielu Rumunów projekcjonuje obecne zmartwienia, aspiracje i frustracje na idealizowaną wizję swojej starożytnej przeszłości.
„Pierwszy raz natknąłem się na festiwal rekonstrukcji – czego nawet nie wiedziałem, że istnieje – razem z całą otoczką związaną z nim. Od razu poczułem, że to jest miejsce, od którego muszą rozpocząć się moje badania. W czasie, odwiedziłem około 15 takich festiwali, co najmniej” – powiedział BIRN Calinescu.
„Stopniowo zacząłem rozumieć zjawisko i zobaczyłem, że te wydarzenia przyciągają bardzo zróżnicowaną publiczność, napędzaną równie zróżnicowanymi motywacjami – od chęci ucieczki od miejskiego życia po bardziej ekstremalne, politycznie naładowane reinterpretacje historii” – dodał.
Calinescu później zajął się identyfikacją i wizualną dokumentacją innych „dackich obecności” zarówno w historii, jak i współczesnej wyobraźni. Fotografował miejsca wokół starożytnych twierdz daczkich, a także tereny turystyczne związane z domniemanym „dziedzictwem dackim”.
Jego prace także uchwyciły, jak to dziedzictwo jest komercyjnie wykorzystywane – poprzez sprzedaż rzekomo inspirowanych dziełami dackimi – oraz jak różnorodne jednostki, od mistyków i sportowców po joginów i nacjonalistów, konstruują publiczne narracje zakotwiczone w ich własnych interpretacjach przeszłości.
Gdy poproszono o uchwycenie obecności Dacji w kilku obrazach i frazach z jego książki, Calinescu wybrał te:
