To słodko-gorzkawy i pełen czci biograficzny film o kontrowersyjnej legendzie muzyki Michaelu Jacksonie zapowiada się na jedno z najgorszych filmów roku 2026 – usuwając „wszystko, co mogłoby zostać uznane za dramatyczne”.
To jest złe. Jest złe. Jest naprawdę, naprawdę złe. Nowy biograficzny film o Michaelu Jacksonie, „Michael”, jest produkowany przez kilku jego krewnych i bliskich współpracowników, więc nikt nie spodziewał się, że będzie to ostry portret kontrowersyjnej gwiazdy. Niemniej jednak jest zaskakujące, że stworzyli taki mdły i ledwo kompetentny film telewizyjny na dzień.
Chronologicznie przemieszczając się przez czas spędzony przez Jacksona w zespole Jackson 5, a także jego późniejszy sukces solowy, narracja filmu kończy się w połowie lat 80., zanim został oskarżony o nadużycie seksualne, i usuwa wszystko, co mogłoby budzić kontrowersje w historii. Usuwa również wszystko, co mogłoby być uznane za dramatyczne.
Pozostaje jedna scena za drugą z potentatami przemysłu muzycznego mówiącymi Jacksonowi, jak niesamowicie utalentowany jest, oraz jego straszny ojciec (Colman Domingo, ledwie rozpoznawalny pod makijażem) skradający się jak zły goblin i warkoczący: „Pamiętaj o rodzinie, Michale!”
Samą postać gra jego własny bratanek, Jaafar Jackson, który musiał zostać obsadzony ze względu na podobieństwo fizyczne do prawdziwej osoby. Na pewno nie został obsadzony ze względu na zdolność do wyrażania emocji – chociaż i tak nie jest od niego wiele wymagane.
Kiedy nie jest na scenie ani w studiu nagraniowym, Jackson uśmiecha się, kiedy ogląda telewizję z matką (Nia Long), uśmiecha się, kiedy odwiedza chore dzieci w szpitalu, i uśmiecha się, kiedy kupuje zwierzęta do swojego prywatnego menażerii. „To nie są moje zwierzęta, to moi przyjaciele”, uśmiecha się. Kiedy śpiewa „Billie Jean”, widz pozostaje z pytaniem, jak ten słodki i święty niewinny mógł napisać tak pilny, paranoiczny i naładowany seksualnie utwór.
