W marcu zeszłego roku Royal Mail opublikowała krótką reklamę na Facebooku i Instagramie, przypominającą widzom o wysłaniu kartki na Dzień Matki.
Poruszający lub ckliwy, zależnie od gustu, 20-sekundowy film przedstawiał młodą mamę strofującą swoją córkę za bałagan w pokoju – aby sama zdała sobie sprawę, że była upominana w dokładnie ten sam sposób, gdy była jeszcze dzieckiem.
Niewielu z jego 14 000 widzów zauważyłoby w tym coś dziwnego. Jednak uważni obserwatorzy mogliby zauważyć coś dziwnego w kobiecie grającej matkę.
Z pewnością wyglądała za młodo i zbyt efektownie na tę rolę. Choć twórcy starali się sprawić, żeby wyglądała niechlujnie, ubierając ją w dżinsy, sweter i ciężkie okulary, nie byli w stanie ukryć jej piękna o wydatnych kościach policzkowych.
Choć wypowiedziała tylko trzy słowa – nakazując swojej córce, aby „posprzątała swój pokój” – miała ona także charakterystyczny wschodnioeuropejski akcent.
Krótko mówiąc, byłaby bardziej wiarygodna jako femme fatale w scenie sidła dla Jamesa Bonda niż przybrana brytyjska gospodyni, pamiętająca o wysłaniu listu. Dziś mogę ujawnić wzruszającą i w wielu względach zdumiewającą historię stojącą za tym niepasującym obsadzeniem.
