DLACZEGO ROZBROJENIE HEZBOLI OZNACZA O WIELE WIĘCEJ NIŻ SPRZĘT PALNY I RAKIETY | WIADOMOŚCI CBC

Liban jest na krawędzi. Z jednej strony brutalna izraelska kampania wojskowa unicestwia opustoszałe społeczności na południu kraju. Z drugiej strony jest Hezbollah, milicja zdominowana przez szyitów, która wciągnęła Liban w kolejną wojnę, atakując Izrael, głównie na żądanie swoich mistrzów w Iranie. Pod przywództwem prezydenta Josepha Aouna rząd narodowy Libanu jest ściskany między dwoma skrajnościami. To, czy uda mu się przejść przez ten najnowszy test, zależy od przekonania szyickich kobiet, takich jak Diaa Dia Skafi, do zmiany lojalności ze stronników na plan rozbrojenia, który wyznaczył Aoun. Jednak zadanie zmiany głęboko zakorzenionych więzi wydaje się nie do pokonania. „Przez rok i pół [rząd Libanu] stał przeciwko nam, przeciwko południu, nie potrafiąc znaleźć dla nas żadnego rozwiązania” – powiedziała Skafi, 48-letnia babcia, biorąca udział w masowym pogrzebie we wsi Kfar Sir. Za nią stał platformowy samochód dostawczy otoczony ponad dziesięcioma trumnami przykrytymi zielenią i żółcią barw Hezbollahu. Niektórzy zmarli byli bojownikami Hezbollahu. Jedna osoba pracowała w banku prowadzonym przez Hezbollah. Jedna była sanitariuszką. Inna była kobietą zaangażowaną w lokalną grupę harcerską. Wszyscy zginęli w atakach izraelskich. Kiedy na nich spadały pociski, Skafi powiedziała, że armia libańska nigdzie nie było widoczna. „Są [izraelskie] samoloty wojenne i drony cały czas. Tylko siły oporu [Hezbollah] nam pomagają” – powiedziała. „Walczymy o naszą ziemię.” Hezbollah dołączył do szerszej wojny, którą USA i Izrael rozpoczęły przeciwko Iranowi 2 marca, gdy bojownicy przeprowadzili kolejne ataki rakietowe na północny Izrael. 16 kwietnia Izrael i Liban zawarły rozejm i wykluczyły Hezbollah z negocjacji. Nazajutrz przywódcy grupy odmówili poparcia rozejmu, ale zgodzili się go stosować, przynajmniej częściowo. To było rzadkie „zwycięstwo” dla Aouna, który przeprowadzając bezpośrednie rozmowy na poziomie ambasadorów z Izraelem, potwierdził suwerenność swojego rządu i złamał długoletni tabu w Libanie, który nie ma stosunków dyplomatycznych z Izraelem. Postęp poza tym okazał się trudny. Przede wszystkim Izrael nadal bombarduje Bejrut, w tym w środę, gdy biuro premiera Benjamina Netanyahu potwierdziło, że atak uderzył w dowódcę sił Radwan Hezbollahu. Hezbollah nie skomentował sprawy natychmiast. Rozejm opierał się na kruchym narodowym rządzie Libanu stawiającym czoła Hezbollahowi. Oznacza to, że teraz Aoun i jego zespół są odpowiedzialni zarówno za egzekwowanie rozejmu, jak i rozbrojenie Hezbollahu, co żaden poprzedni rząd nie zbliżył się do wykonania. Wiceszefowie libańskiego rządu przyznają ogrom zadania, ale ich publiczne oświadczenia nadal emanują pewnością. Ich strategią było podkreślenie szkód, jakie Hezbollah wyrządził samym społecznościom szyickim. „Hezbollah nie tylko nie jest w stanie chronić społeczności, które twierdzi, że chroni, ani południa Libanu, ale wręcz przeciwnie” – powiedział Kamal Shehadi, jeden z ministrów gabinetu Aouna, w wywiadzie dla CBC News. „Oczywiście, to Izrael powoduje zniszczenia, bombardowania. Ale to Hezbollah spowodował to i mógłby tego uniknąć, ale zrobił to z myślą o Iranie”. Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Unia Europejska wylały setki milionów dolarów na pakiety bezpieczeństwa dla rządu Libanu, aby pomóc jego armii stopniowo zająć pozycję w południowych dzielnicach szyickich, gdzie działa Hezbollah. Kanada, która ponad 20 lat temu uznała Hezbollah za organizację terrorystyczną, powiedziała, że popiera wysiłki w kierunku rozbrojenia. W oświadczeniu z początku tego miesiąca minister spraw zagranicznych Kanady Anita Anand stwierdziła, że rząd Carney popiera cele Libanu dotyczące „pełnego wykonywania władzy państwowej” i przejęcia od milicji.