Stany Zjednoczone-Izrael atakują Iran: Trzy scenariusze wojenne i co oznaczają dla Ukrainy, Rosji i cen ropy

Strategia USA i Izraela w ataku na Iran wydaje się być odbiciem wcześniejszej operacji wojskowej Ameryki w Wenezueli: najpierw eliminacja przywództwa kraju (poprzez porwanie w przypadku Wenezueli i bezpośrednie zabójstwo w przypadku Iranu), a następnie efektywne osiągnięcie „kapitulacji” nowego reżimu, który zmuszony jest zaakceptować warunki narzucone przez atakujących.

Niejasne jest, jak długo Iran może przetrwać, ale wydaje się, że ten plan zawodzi: pomimo sugestii ze strony Waszyngtonu, nowe przywództwo Iranu odmawia prowadzenia negocjacji z USA.

Iran wytrzymał pierwszy cios i ma szansę przenieść konflikt na poziom wojny wyczerpania w powietrzu i na morzu.

Oprócz gotowości wewnętrznej, zewnętrzne wsparcie będzie kluczowe dla Iranu – zwłaszcza wsparcie Chin i Rosji. Nie było publicznych deklaracji w tej sprawie, ale wygląda na to, że coś się dzieje za kulisami. Na przykład, pod koniec stycznia Sekretarz Rady Najwyższego Narodowego Bezpieczeństwa Iranu Ali Larijani odwiedził Moskwę i odbył rozmowy z prezydentem Rosji Władimirem Putinem.

Podczas gdy Rosja mogłaby dostarczyć Iranowi systemy obrony powietrznej, rakiety manewrujące i balistyczne oraz drony Geran (co byłoby ironiczne, biorąc pod uwagę, że zostały zaprojektowane w Iranie), Chiny mogłyby potencjalnie uczynić Iran swoim pełnomocnikiem, znacząco podważając interesy USA. Kluczowe pytanie pozostaje, czy Pekin i Teheran są gotowe na takie partnerstwo.

Trzy główne potencjalne scenariusze dla tego, co może się wydarzyć dalej w Iranie. Poniżej przeanalizujemy je i rozważymy, w jaki sposób mogą wpłynąć na inny ważny konflikt – wojnę na Ukrainie.

Szybkie zwycięstwo nad Iranem

Mimo że USA nie zdołały zadać „k.o.” Iranowi w pierwszych dniach, nie oznacza to, że wszystko jest w porządku w Teheranie. Istnieje możliwość, że w ciągu tygodnia lub dwóch nowe przywództwo Iranu może wycofać się i szukać negocjacji z USA.

Dla Rosji jest to niepożądany wynik, zwłaszcza w kontekście jej wizerunku międzynarodowego. Propaganda zachodnia splata najnowsze wydarzenia w spójną narrację, pokazując, jak najpierw Syria, potem Venezuela, a teraz Iran zostały zaatakowane, sugerując, że Rosja nie jest w stanie chronić swoich sojuszników.

To niezupełnie prawda. Spośród tej listy, Syria jest jedynym krajem, który można by uznać za sojusznika Rosji, a wpływ Moskwy w Syrii nawet wzmacnia się po zmianie przywództwa tam. Jeśli chodzi o Wenezuelę, była ona uzależniona od Chin; a relacje Rosji z Iranem, pomimo zdecydowanego sprzeciwu tego ostatniego wobec USA, zawsze były złożone i trudne.

Tak czy inaczej, potencjalna porażka Iranu prawdopodobnie podniosłaby morale Ukrainy. Jednak co ważniejsze, wzmocniłaby pewność siebie USA. Z nowym entuzjazmem Waszyngton może wierzyć, że może stawić czoła każdemu wyzwaniu. Może to potencjalnie prowadzić do trudnego starcia wojskowego – niekoniecznie bezpośrednio z Moskwą, ale możliwe z jednym z jej sojuszników wojskowych, jak Korea Północna czy nawet Białoruś.

Szybkie zakończenie kryzysu w Iranie może również doprowadzić do spadku cen ropy, co nie byłoby korzystne dla Rosji.

Wojna wyczerpania

Według Ali Larijaniego Iran przyjął zdecentralizowane podejście do zarządzania wojskowym i cywilnym. Oznacza to, że każdy okręg wojskowy i nawet poszczególne brygady mogą działać niezależnie, bez rozkazów ani komunikacji z centralnym dowództwem.

Dla USA to złe wieści, ponieważ osiągnięcie zwycięstwa wymagałoby zniszczenia każdego miejsca wystrzeliwania rakiet i systemów obrony przeciwrakietowej w Iranie.

USA stoją przed znaczącym wyzwaniem, ponieważ ich zdolność do utrzymywania konfliktu o wysokiej intensywności w dłuższym okresie jest ograniczona. Po około miesiącu zapasy precyzyjnych rakiet mogłyby zostać wyczerpane, a ich uzupełnienie mogłoby potrwać lata. Systemy obrony powietrznej mają duże szanse na skończenie zapasów rakiet nawet wcześniej, ponieważ aktualnie działają na pełnych obrotach nie tylko w Izraelu, ale także we wszystkich państwach arabskich Zatoki Perskiej.

Taka sytuacja niesie ryzyko wciągnięcia USA w długotrwały konflikt o niepewnym wyniku i najprawdopodobniej wymagałaby wsparcia sojuszników NATO.

Ten scenariusz mógłby obrócić się na korzyść Moskwy. Długi konflikt nie tylko odwróciłby uwagę od Ukrainy, ale także przekierowałby kluczowe zasoby, takie jak systemy obrony przeciwrakietowej, do Zatoki Perskiej. Wsparcie dla Ukrainy, które i tak jest już dość słabe, mogłoby zmniejszyć się do poziomu zwykłych pustych groźb.

W przypadku przedłużającego się konfliktu w Zatoce Perskiej ceny ropy pozostaną wysokie przez długi czas, co uczyniłoby Rosję jednym z wiodących dostawców ropy naftowej na świecie.