Mimo że mniej niż 1% zakażeń prowadziło do paraliżu, ogromna skala wybuchów polio oznaczała, że duże grupy dzieci wciąż trafiały do żelaznych płuc. Mogły pozostać od szyi w dół przez dni, miesiące, a nawet lata. Pacjenci, którymi opiekowała się Zogran, nadal byli zaraźliwi, a ona i jej koleżanki pielęgniarki zostały poinformowane, że jedyną dostępną dla nich ochroną było rygorystyczne mycie rąk. „Myliśmy ręce za każdym razem, gdy dotykaliśmy tego pacjenta lub więcej, i pamiętam, jak wracałam do domu wieczorem, a moje ręce były tak bolesne i tak zniszczone” – powiedziała.
Choć głównie dzieci były dotknięte przez polio, nikt nie był bezpieczny. Przyszły prezydent USA, Franklin D Roosevelt, wówczas wschodząca gwiazda polityczna, zaraził się wirusem w 1921 roku w wieku 39 lat. Pozostał sparaliżowany od pasa w dół do końca życia. Na urzędzie zrobił z walki z polio swoją własną osobistą krucjatę, a w 1938 roku założył Marzec za Dziesięć Centów, organizację charytatywną dla polio, która zmieniła tradycyjny model zbierania pieniędzy do góry nogami. Zamiast szukać dużych darowizn od niewielu, prosiła o drobne od bardzo wielu, i udało się zebrać setki milionów dolarów.
Do późnych lat 40. naukowcy udowodnili, że polio dostaje się do krwi przez jelita. W tym samym czasie na scenie pojawiło się dwóch badaczy rywalizujących o opracowanie szczepionki, każdy wybierając zupełnie inny sposób. Dr Albert Sabin, profesor pediatrii na Cincinnati Medical School, który już spędził dwie dekady na badaniu wirusa polio, wierzył w powolne i ostrożne postępy – tak dodał David M Oshinsky, autor książki Polio: An American Story. „Uważał siebie za naukowca naukowca… który pracował w laboratorium, nigdy nie wychodził, i odkrywał krok po kroku, używając klocków” – powiedział w 2014 roku w dokumencie BBC.
Salk natomiast był szybkim badaczem na uczelni medycznej w Pittsburghu, który już opracował skuteczną szczepionkę przeciw grypie dla żołnierzy podczas II wojny światowej. Decydujące było wsparcie Marca za Dziesięć Centów, który był niecierpliwy w oczekiwaniu na postęp. Dr Paul Offit z Vaccine Education Centre w Filadelfii powiedział BBC, jak Salk pracował z prędkością i skupieniem firmy farmaceutycznej, co wywołało wyzwanie dla tradycyjnych pomysłów na zachowanie się naukowców. Stwierdził: „Salk i Sabin mieli fundamentalne różnice co do tego, jaka byłaby najlepsza szczepionka. Salk sądził, że będzie to wirus, który zostanie całkowicie zabity. Sabin sądził, że byłby to wirus osłabiony”.
