Istnieje kilka cech charakterystycznych dla skandynawskiego wzornictwa, które dzielą te domy. Kluczowe jest wykorzystanie naturalnych materiałów i sposób, w jaki te domy łączą się z krajobrazem i go uzupełniają. Bradbury zauważa również ich względną skromność i subtelność. „To są wyrafinowane projekty, a jednocześnie delikatnie i lekko osadzone w krajobrazie,” – twierdzi.
Według Bradbury’ego, podczas okresu powojennego ci skandynawscy mistrzowie nowoczesności stworzyli ideal „ciepłej nowoczesności” lub „miękkiej nowoczesności”. Te ideały stanowiły kuszącą i bardziej ekspresyjną alternatywę dla stylu międzynarodowego – ruchu charakteryzującego się minimalizmem i funkcjonalizmem, który dominował w dziedzinie wzornictwa i architektury od lat 20. do lat 70.
Jeśli chodzi o wnętrza, miękka nowoczesność wyraża się poprzez organiczne materiały, faktury i tony, kominki z drewna oraz zabawne akcenty. „Organiczne, blado tekstury i tony skandynawskich wnętrz i mebli zdecydowanie miały ogromny wpływ na świat od połowy XX wieku” – mówi.
Jeśli chodzi o wpływ poza Skandynawią, każdy dom z dużymi, otwartymi przestrzeniami dzielonymi na różne strefy działalności, dużą ilością przeszkleń kształtujących widoki i pogodę, roślinnością wewnętrzną, wtopieniem w krajobraz oraz ścianami lub sufitami z drewna, zdaje się nawiązywać do skandynawskiego klimatu.
