Przed swoją coroczną demonstracją militarną – zauważalnie zmniejszoną w tym roku – rosyjskie Ministerstwo Obrony wydało dwa oświadczenia 4 maja 2026 roku: jedno ogłaszające jednostronne zawieszenie broni na 8 i 9 maja oraz prezentujące ogłoszenie jako dowód powściągliwości i intencji humanitarnej; drugie ostrzegające, że Ukraina stawia się „poważnemu atakowi rakietowemu na centrum Kijowa”, jeśli zakłóci obchody Dnia Zwycięstwa.
Tylko z zachodniej perspektywy oba oświadczenia wydawały się sprzeczne. Dla doświadczonych obserwatorów Rosji były one całkowicie spójne: kolejny przykład na wykorzystanie przez Moskwę rozmów pokojowych w celach militarystycznych.
Język deeskalacji służył jako dyplomatyczne osłonięcie dla jawnej wojskowej zastraszania. Zawieszenie broni miało na celu wywarcie presji psychologicznej i jednocześnie dać Rosji możliwość zajęcia moralnej wysokości w międzynarodowym dyskursie – co obserwujemy od samego początku inwazji.
Dla Rosji negocjacje stały się kolejnym środowiskiem operacyjnym, przez które Kreml prowadzi swoją szerszą kampanię przeciwko Ukrainie. Zawieszenia broni, inicjatywy dyplomatyczne i propozycje pokojowe stanowią kontynuację strategii militarno-hybrydowej Rosji.
Według Raportu Roczne z 2026 roku Estoskie Służby Wywiadowcze, dla Rosji „każde ewentualne porozumienie musi zaszkodzić interesom Ukrainy i krajom ją wspierającym. Rosja systematycznie próbuje wykorzystać rozmowy pokojowe jako narzędzie manipulacji, wykorzystując dobre intencje Zachodu do uzasadnienia nowych i szerszych żądań”.
[..]
[Tekst przetłumaczony ze strony internetowej i dostosowany do standardów publikacji prasowej.]
