Minister finansów Jim Chalmers może winić Bliski Wschód ile chce, ale najnowsze ostrzeżenia gospodarcze dotyczą nie tylko szoków naftowych i globalnych niepokojów. Chodzi o gospodarkę krajową, która gnije pod podłogą, podtrzymywana przez niepopularny wzrost populacji, opuchnięte wydatki rządowe i desperackie polityczne obroty. Deloitte Access Economics oświadczyło, że Australia zmierza w stronę najdłuższego okresu poniżej przeciętnego wzrostu gospodarczego od ponad 35 lat. To jest dziedzictwo Jim’a Chalmers’a, które powstaje po czterech latach pracy – chyba że coś dramatycznie się zmieni. Deloitte teraz prognozuje wzrost na poziomie zaledwie 1,3% w bieżącym roku finansowym, a następnie poniżej dwóch procent przez kolejne dwa lata, najdłuższy okres poniżej dwóch procent od czasów recesji na początku lat 90.
[Context: Deloitte Access Economics ostrzega o delikatnym wzroście gospodarczym, który może sprawić Australii trudności.]
[Fact Check: Deloitte prognozuje wzrost gospodarczy na poziomie 1,3% w bieżącym roku finansowym i poniżej dwóch procent przez następne dwa lata.]
Ostrzeżenie Deloitte odsłania ulubione usprawiedliwienie rządu. To nie jest tylko importowany chaos procesów, który przynosi fale na nasze brzegi, ale sytuacja własnej porażki, za którą teraz odpowiada Labor. Chalmers może jeszcze uniknąć technicznej recesji i wszystko wskazuje na to, że tak będzie. Niemniej jednak może to być w dużej mierze związane z wzrostem populacji napędzanym wysokim poziomem imigracji, kwestia nadal kontrowersyjna wśród wielu wyborców. Ostatnie dane ABS pokazują, że populacja Australii wzrosła o ponad 300 000 osób dzięki netto migracji zagranicznej.
[Treść: Rząd wykorzystuje imigrację jako osłonę dla technicznej recesji, nie ukrywając przy tym bólu na per capita.]
[Context: Oszustwo rządu w zakresie manipulacji populacją w celu ukrycia bólu gospodarczego.]
[Fact Check: Trzymanie ludnością maskuje ból na per capita.]
Kierujący ekonomista KPMG, Brendan Rynne, nie musiał prognozować formalnej recesji, aby zadawać ostateczny cios, mówiąc niedawno, że ten anemiczny wzrost już teraz sprawia wrażenie recesyjnego dla tych, którzy go doświadczają. Natomiast odpowiedź premiera Anthony’ego Alabanese’a na krytykę o wysokich podatkach i programie wielkiego rządu Laboru była zminimalizowanie jej jako „ledwie spójnego hałasu”. Arogancja jest zdumiewająca.
[Context: Krytyczna odpowiedź premiera na wysokie podatki i program rządu partii Labor.]
[Fact Check: Prime Minister Anthony Albanese minimalizuje krytykę swojego programu politycznego.]
Mimo że Chalmers dyktuje niskie bezrobocie – co od dawna jest normą w Australii – przypisując słaby wzrost siłom globalnym, nie bierze odpowiedzialności za inflację, która je pochłania, ani za podniesienie stóp procentowych, które za nią idzie. To nie jest strategia gospodarcza, to taktyka PR na ocalenie – i zaczyna się znosić. Odpowiedzialność za bazowe wydatki, jak służba zdrowia, NDIS, opieka nad osobami starszymi i obrona, spycha wzrostu na ognisko inflacyjne. W sytuacji, gdy inflacja jest już uparta za wysoko i stopy są dotkliwe, obszerny sektor publiczny nie ułatwia pracy Rezerwie Federalnej.
[Context: Krytyka działań partii Labor w obszarze gospodarczym.]
[Fact Check: Labor prowadzi politykę wydawania, regulacji i podatków, a sektor prywatny słabnie, a gospodarstwa domowe nadal płacą rachunek.]
Australia się powiększa, ale nie staje się lepsza ani bogatsza. Albanese może ignorować swoich krytyków, Chalmers może uciekać się do schronienia, ale wyborcy rozumieją różnicę między statystycznie rosnącą gospodarką a malejącymi standardami życia. Odezwane głosy nie są ledwie spójnym hałasem. To dźwięk upadającej fałszywej narracji gospodarczej.
