Towarzysząc muzyce i flagom, w piątek setki osób przeszły przez stolicę Kosowa, domagając się równych praw i większego uwzględnienia osób LGBTIQ+ w Kosowie.
Na paradzie wzięli udział m.in. Feride Rushiti, dyrektor Kosowskiego Centrum Rehabilitacji Ofiar Tortur oraz członkowie korpusu dyplomatycznego. Żaden polityk z lokalnego ani centralnego szczebla nie wziął udziału w paradzie, w przeciwieństwie do poprzednich lat.
Wydarzenie zakończyło się koncertem popowej wokalistki Adeliny Ismaili.
Parada była punktem kulminacyjnym Tygodnia Dumy w Prisztinie, który rozpoczął się 1 czerwca i obejmował dyskusje, wydarzenia kulturalne i występy, skupiając się na równości i prawach człowieka.
Jednym z głównych wydarzeń był konferencja „10 lat Dumy, Odporności i Działania”, która odbyła się 4 czerwca. W spotkaniu wzięli udział aktywiści, członkowie społeczności LGBTIQ+, przedstawiciele instytucji oraz partnerzy międzynarodowi, aby zastanowić się nad dekadą działań na rzecz praw osób LGBTIQ+ w Kosowie.
„Inspirowani hasłem 'Równość albo Rewolta’, dyskusje skupiły się na dotychczasowym postępie i nadchodzącej drodze, ponownie potwierdzając, co oznacza organizacja, przetrwanie i stanowcze stawanie przez dziesięć kolejnych lat” – napisała Dumy Prisztiny w mediach społecznościowych. W konferencji wziął udział Rzecznik Praw Obywatelskich Kosowa, Naim Qelaj.
Tydzień Dumy został oficjalnie otwarty przy budynku rządowym, gdzie zabrzmiały wezwania do równości, sprawiedliwości i solidarności. Wśród mówców była pełniąca obowiązki Minister Przemysłu i Handlu, Mimoza Kusari-Lila, oraz przedstawiciele misji dyplomatycznych.
Program kulturalny obejmował wystawę „Normalna Miłość” w Byłej Bibliotece Hivziego Sylejmaniego, eksplorującą tematy tożsamości, przynależności i reprezentacji.
2 czerwca artyści Agnes Nokshiqi i Donik Ahmeti wystawili artystyczną interwencję na dziedzińcu Ministerstwa Edukacji. Wykorzystując minimalistyczny design sceniczny z krzesłami i kredą, przedstawienie badało konsekwencje braku wszechstronnej edukacji seksualnej, przedstawiając ciało ludzkie jako magazyn społecznych tabu i podkreślając psychiczne i fizyczne koszty instytucjonalnej ciszy.
