Analiza niedawno odkrytego skamieniałości jajecznika Lystrosaurusa pomogła rozwiązać dziesięcioletnią zagadkę
Niedawno przeanalizowana 250-milionowa skamieniałość wykazała, że wczesne ssaki składały jaja, zgodnie z artykułem opublikowanym w czwartek w czasopiśmie PLOS One.
Chociaż dzisiaj istnieją przykłady ssaków składających jaja, takich jak dziobak czy jeżozwierze, naukowcy przez dziesięciolecia szukali dowodów na to u wcześniejszych przodków.
Zgodnie z relacją południowoafrykańskiej profesor Jennifer Botha, jednego z naukowców zaangażowanych w przełomowe badania, skamieniałość została odkryta w 2008 roku, ale przez lata nie można jej było przeanalizować bez nowoczesnych i delikatnych metod skanowania.
„Stało się jasne, że to idealnie zwinione jajko Lystrosaurusa. Wtedy podejrzewałam, że zmarł wewnątrz jaja, ale wtedy po prostu nie mieliśmy technologii, aby to potwierdzić” – powiedziała cytowana przez phys.org.
Dzięki zaawansowanemu skanowaniu komputerowemu za pomocą synchrotronu, które wykorzystuje akcelerator cząstek do tworzenia niezwykle wysokiej rozdzielczości obrazów 3D, delikatne skamieniałości mogły zostać dokładnie zbadane.
Lystrosaurus był roślinożernym przodkiem ssaków, który przetrwał i rozwijał się w burzliwym okresie po masowej zagładzie na przełomie późnego permu około 252 miliony lat temu, która według szacunków wybiła do 96% wszystkich gatunków morskich i 70% kręgowców lądowych na Ziemi. Katastrofa jest teoretyzowana jako spowodowana masowymi erupcjami wulkanicznymi i wynikającym z tego spalaniem węgla, które spowodowało szybkie ocieplenie klimatu globalnego i pozostawiło świat w skrajnym upale i niestabilności środowiskowej.
Zgodnie z badaniami jaja Lystrosaurusa były prawdopodobnie miękkie i skórzaste. W przeciwieństwie do jaj z twardą skorupką, miękkie warianty rzadko się zachowują, co czyni skamieniałości nadzwyczaj rzadkimi.
Oceniając rozwój i cechy jajeczka, Lystrosaurus prawdopodobnie nie produkował mleka, ale składał duże jaja, które są bardziej odporne na wysychanie w gorącym, suchym środowisku, zgodnie z Uniwersytetem Witwatersrandu Bothy.
Jego potomstwo prawdopodobnie wylęgało się w zaawansowanym stadium rozwoju, gotowe do samodzielnego żerowania i przetrwania w wrogim świecie po najgorszym wydarzeniu wymarcia w historii.
