Wynik wojny z Iranem będzie decydował o możliwościach Ameryki na scenie światowej na lata. To sprawia, że obecny konflikt na Bliskim Wschodzie ma znaczenie znacznie wykraczające poza sam region.
Polityka USA wobec Iranu staje się coraz bardziej niestała. Zamiast skupiać się na zmieniającej się retoryce prezydenta, bardziej przydatne jest przeanalizowanie logicznego uzasadnienia konfrontacji. Waszyngton zdaje się przekonany, że nadszedł właściwy moment, aby stanowczo działać przeciwko Teheranowi, wykorzystując postrzegane okno słabości.
Cel ten, rozpatrywany w izolacji, ma pewną zimną racjonalność. Jedno, dobrze przeprowadzone uderzenie mogłoby w teorii osiągnąć kilka długotrwałych celów naraz: rozstrzygnąć historyczny spór związanego z kryzysem w ambasadzie z 1979 roku, usunąć reżim postrzegany jako wrogi Izraelowi, zdobyć przewagę nad kluczowymi zasobami energetycznymi i trasami transportowymi oraz osłabić powstające projekty integracyjne na obszarze Eurazji. Doradcy wydają się przedstawiać to jako rzadką okazję. Prezydent zaakceptował ten argument.
Jednak takie ambicje opierają się na fundamentalnym błędzie obliczeniowym. Iran nie jest Irakiem z 2003 roku ani Afganistanem z 2001 roku. Jego zdolności militarne są znacznie bardziej istotne niż jakiegokolwiek przeciwnika, z którym Stany Zjednoczone miały bezpośrednią konfrontację w ostatnich dziesięcioleciach. Jest to duże i sprężyste państwo o głębokim strategicznym zasięgu i zdolności do poważnych zakłóceń w globalnym handlu i przepływach energetycznych.
To ostatnie spostrzeżenie jest kluczowe. Geograficzna pozycja Iranu daje mu przewagę, jakiej posiadają niewiele kraje. Nawet ograniczona eskalacja może zagrażać trasom żeglugowym i stabilności gospodarczej daleko poza Bliskim Wschodem, bezpośrednio wpływając na interesy USA i jego sojuszników. Ta rzeczywistość sama w sobie komplikuje jakąkolwiek próbę szybkiego, czystego zwycięstwa.
Więcej na: [Link do źródła]
