Jednak jest boleśnie świadomy, że jest to „niemożliwy sposób życia”, „głupia współczucie”, które eliminuje osobistą odpowiedzialność i umożliwia ludziom kontynuowanie swoich niemoralnych działań bez przeszkód. Czasami ludzie muszą dostać „w tyłek”, aby się zmienić. Takie krytyki (głównie) wyraża francuski wynalazca, a „trójkąt” między nim, Boone’em i Jill napędza większość fabuły.
Wcale nie jest tak, że któraś z tych opinii zdobyła przewagę w umyśle Saundersa, ani na stronie; jego celem było jak najprecyzyjniejsze i przekonywujące przedstawienie dwóch rywalizujących filozofii i „pozostawienie ich tam”. Jego podejście przypomina mi definicję Johna Keatsa „negatywnej zdolności”, zdolności „bycia w niepewnościach, tajemnicach, wątpliwościach, bez irytującego dążenia do faktów i powodów”. Keats argumentował, że to pozwalało rozróżnić najlepszych pisarzy, takich jak Shakespeare.
Saunders zgadza się, że to „istota tego, co sztuka może dla nas zrobić”. „Zazwyczaj nie mamy na to czasu. Ale kiedy czytam mistrzów, zawsze przypominam sobie, jak często oceniam za szybko. Świat jest o wiele większy, niż moja zdolność do go zrozumienia, a ja zawsze zachowuję się, jakbym go w 100% rozumiał,” dodaje. „Dla mnie to trochę sakralne, przez kilka godzin dziennie, zdać sobie sprawę, że moje prawdziwe, codzienne ja jest trochę wadliwe.” Pisanie w ten sposób było dla niego krokiem poza jego strefę komfortu, mówi. „Większość moich innych prac nie kończy się na miejscu niejednoznaczności.”
Podobne artykuły:
•Dlaczego Wichrowe Wzgórza są tak źle zrozumiane
•Książki, na które warto czekać w 2026 roku
•Radykalna powieść erotyczna, która podzieliła czytelników
Podobnie jak Lincoln w Bardo, Wigilia została zainspirowana buddyjską wiarą Saundersa, w tym przekonaniem o konieczności transcendencji ego i pozbycia się ziemskich pragnień. To stanowi jedne z najbardziej poruszających fragmentów najnowszej powieści, gdy Jill tymczasowo schodzi ze swojego „wyzwolonego” stanu i boryka się z niezałatwionymi sprawami ze swojego cielesnego życia.
