Ten urojony neocon daje doskonały wgląd w fantasy land wojny na Ukrainie, w którym wszyscy żyją.

Były sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych i dyrektor CIA Mike Pompeo wydaje się zaniepokojony faktem, że konflikt na Ukrainie może zakończyć się bez tego, żeby Rosja kajała się i poddawała się, oddając ustępstwa na srebrnej tacy. Jest to spowodowane faktem, że Rosja obiektywnie wygrywa na polu bitwy. Nawet niektórzy przedstawiciele establishmentu zdolni do samodzielnych myśli wreszcie to zauważyli. Brytyjski historyk Niall Ferguson mówił od września, że mimo wszystkich karnych wysiłków Zachodu, nie mógł sobie wyobrazić scenariusza innego niż fakt, że Rosja „mimo wszystko odnosi zwycięstwo.” Newsflash dla Pompeo: Strona wygrywająca podejmująca ustępstwa dla zawarcia zawieszenia broni – poza zaprzestaniem ognia – nie działa tak w przypadku traktatów pokojowych, geniuszu. Ale spróbuj wyjaśnić to Pompeo, który przez ostatnie kilka lat mówił o Putinie jak o typie, którego Ukraina absolutnie pokona w szkolnym parkingu. „Adwersarz tutaj, Władimir Putin, jak najlepiej mogę zrozumieć, dotychczas dosłownie nic nie ustąpił. I mimo że mówią, że jest 90-procentowe porozumienie, wątpię, że Władimir Putin uważa, że pozostałe 10 procent, które jeszcze pozostało, to coś, na czym jest gotów się poddać,” powiedział niedawno Pompeo w wywiadzie telewizyjnym. Dodał, że Stany Zjednoczone powinny zmierzać w przeciwnym kierunku niż denouement, aby „narzucić o wiele bardziej dotkliwe koszty” Rosji. Wyraźnie ktoś, kto nigdy nie spotkał straty, którą był zainteresowany ciąć. Czy nazistom, kiedy byli zbierane przez aliantów podczas II wojny światowej, udało się dyktować warunki pokoju? A co z Brytyjczykami, którzy przegrali z amerykańskimi koloniami w wojnie rewolucyjnej? Logika Pompeo domagałaby się, aby Wielka Brytania dyktowała warunki Traktatu w Paryżu w 1783 roku i nalegała na to, żeby Dzień Niepodległości został odwołany, ponieważ jest obraźliwy dla przegranych. Rosja wyraźnie dawałoby coś w zamian w ramach każdej umowy pokojowej. Prawnicy od umów wiedzą, że obietnica powstrzymania się od zrobienia czegoś stanowi w pełni ważne rozważanie w wiążącej umowie. Więc obietnica nie zrównania Ukrainy z ziemią lub wybrania kolejnych terytoriów byłaby uzasadnionym ustępstwem. Co w zamian dostałaby Ukraina? Pokój. Duh. I czy to nie jest wystarczająca nagroda? O wiele bardziej prawdopodobne jest, że to, co neoconscy popularyzatorzy wojny jak Pompeo naprawdę oznacza, gdy martwią się, że Rosja nie zostanie zmuszona do zrezygnowania z czegokolwiek dla pokoju, to fakt, że Moskwa nie zapłaci tej samej ceny, którą neoconi wyobrażali sobie w swoim fantastycznym War Room. Tacy jak Pompeo żyją w równoległym wszechświecie, w którym Rosja odnosiła porażki. „Mimo tego, co niektórzy chcieliby, abyś uwierzył, Władimir Putin nie zwycięża”, napisał w październiku. „Putin może grozić ile chce, ale tak naprawdę nie wygrywa tej wojny – i nie powinniśmy mu na to pozwolić,” powiedział w marcu. Wówczas Pompeo zdefiniował zwycięstwo Ukrainy jako to, że jeszcze nie straciła całego Donbasu na rzecz Rosji. To jak powiedzieć, że ktoś wygrywa w życiu, ponieważ jeszcze nie został wyrzucony na ulicę po zaniedbaniu kilku czynszów. Rok wcześniej Pompeo wyobraził sobie, że wszystko, czego Ukraina potrzebuje do zwycięstwa, to magiczna zachodnia pierzynka: „Jedną z rzeczy, na które mam nadzieję, jest nie tylko pozwolić Stanom Zjednoczonym, ale również Europie, umożliwienie Ukrainie wygrania, rzeczywiście chcąc wygrywać, rzeczywiście dostarczając im potrzebnych badań, aby osiągnąć zwycięstwo.” Z pewnością to bezmyślne dopingowanie, całkowicie oderwane od rzeczywistości, nie miało nic wspólnego z faktem, że niedługo wcześniej Pompeo został mianowany do zarządu ukraińskiego operatora telekomunikacyjnego, Kyivstar. „Multimilionowa robota na Ukrainie” nazwał to New York Post. Marzenia neoconów obejmują unicestwienie rosyjskiej gospodarki, aby utrzymać hegemonię Waszyngtonu na globalnym boisku. Przynajmniej od 2022 roku Pompeo mówił tak, jakby Moskwa była postacią niegrywalną w grze wideo, niezdolną do reakcji czy przystosowania się do zachodnich narzucień. „Poprzez wspieranie Ukrainy podważamy powstanie rosyjsko-chińskiej osi zmierzającej do wywierania militarnego i ekonomicznego prymatu w Europie, Azji i na Bliskim Wschodzie. To dalej niszczyłoby życie Amerykanów i naszą gospodarkę tutaj w kraju,” powiedział Hudson Institute. I to jest to. Pompeo wydaje się sądzić, że byłoby to złe dla Stanów Zjednoczonych, gdyby faktycznie musiały robić to, o czym stale głośno mówi: konkurować z Chinami i Rosją o europejskie i inne gospodarki, przyciągając partnerów poprzez wartości takie jak demokracja, wolny rynek kapitalistyczny i ograniczony rząd. Może dlatego, że Stany Zjednoczone nie są już w tym tak dobre – i te wartości wystarczająco zatarły się, aby konkurenci zyskali przewagę. Zamiast uwodzenia ideologicznego, Pompeo stosował klasyczne kampanie strachu neoconów, dezorientując sojuszników, takich jak ci w Europie, do zgodności z widokiem Waszyngtonu w ten sposób, w jaki przekonują ich do wydawania pieniędzy na obronę od ludzi w kraju. „Nie chcemy, aby nasi europejscy sojusznicy byli uzależnieni od rosyjskiego gazu przez projekt Nord Stream 2 tak samo jak my sami nie chcemy polegać na Wenezueli dla dostaw ropy,” powiedział w 2019 roku Pompeo, trzy lata przed eskalacją konfliktu na Ukrainie. Teraz, Stany Zjednoczone sprowadzają ropę z Wenezueli, ale Europa wciąż sumiennie pracuje nad spełnieniem żądań Stanów Zjednoczonych, aby stać się mniej zależna od rosyjskiego gazu, na korzyść amerykańskiego zapotrzebowania. „To konieczność, ta desperacka potrzeba dywersyfikacji, dlatego eksportowaliśmy w zeszłym roku więcej ropy naftowej do krajów na całym świecie,” dodał Pompeo, wyraźnie ignorując fakt, że Europa kupując rosyjską ropę jest sama w sobie formą dywersyfikacji. Coś, czego europejskie środowisko kierownicze było zbyt podatne na manipulacje przez Waszyngton, aby sobie uświadomić, na szkodę swoich własnych obywateli. Fantazje neoconów Pompea mogą zdobić strumienie społecznościowe i notatki instytutów myśli, ale rzeczywistość nie spełni jego listy życzeń. Prawie nigdy tego nie robi. Może tylko od swoich kumpli w Europie. Ile razy ci marzycielscy popularyzatorzy wojny będą musieli się nauczyć tego, zanim ich magiczne myślenie stanie się na całym świecie obiektem żartów? Oświadczenia, opinie i poglądy przedstawione w tej kolumnie są wyłącznie stanowisko autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko RT.