Gęsty dym unosi się na horyzoncie Iranu; cierpki smród spalonych olejów unoszący się nad miastami. W Cieśninie Ormuzu tankowce płoną, a drony atakują. Przemoc rozprzestrzenia się jak infekcja.
Operacja Epic Fury trwa już trzeci tydzień, a jej skutki są globalne. Według Dowództwa Centralnego Stanów Zjednoczonych, do 12 marca połączone siły USA i Izraela zaatakowały około 6000 celów w Iranie od początku operacji – co daje średnio około 460 ataków dziennie.
Przywództwo Iranu zostało zdekapitowane; jego centra kontroli w chaosie, a program nuklearny w ruinie.
I jednak irańczycy walczą. Dlaczego? Ponieważ przez dwadzieścia lat przygotowywali się na ten moment.
Ich strategia znana jest jako Decentralised Mosaic Defence (DMD), oparta na jednej brutalnej zasadzie: że 'ciało’ nadal walczy, nawet jeśli 'głowa’ zostanie odcięta – dokładnie to zrobili Amerykanie, zabijając Najwyższego Przywódcę Iranu, Ajatollaha Alego Chameneiego pierwszego dnia wojny.
W ramach DMD władza jest rozproszona w celowo kilkudziesięciu półniezależnych węzłach, z własnymi służbami wywiadowczymi, uzbrojeniem i strukturami dowodzenia. Jednostki działają na stałe rozkazy; nie czekają na instrukcje z góry.
Jak ogłosił 1 marca minister spraw zagranicznych Iranu, Abbas Araghchi: 'Bombardowanie naszej stolicy nie wpływa na naszą zdolność do prowadzenia wojny… Decentralised Mosaic Defence pozwala nam decydować, kiedy – i jak – wojna się zakończy.’
Były dowódca Gwardii Rewolucyjnej (IRGC) generał Mohammad Jafari publicznie ujawnił plan obronny w 2005 roku; krytycznie, powstał on podczas obserwacji błędów Zachodu – w szczególności Amerykanów – w Iraku, Afganistanie, a nawet w wojnach bałkańskich z lat 90.
…
(Volume alone – cheaply produced – is part of the strategy. Iran has struck, among other things, neighbouring Gulf states, the UAE, shipping lanes, and even Dubai airport.)
(Wolumen produktu – tanio wyprodukowany – jest częścią strategii. Iran uderzył między innymi w sąsiednie państwa Zatoki Perskiej, ZEA, trasy żeglugowe, a nawet lotnisko w Dubaju.)
(It is all designed to expand the battlefield: to overwhelm and to force the enemy to expend far more expensive weapons in response. And fighting indirectly – through proxies such as Hezbollah in Lebanon, Hamas in Gaza and the Houthis in Yemen – sits at the heart of Iranian strategic thinking: if you can’t fight your enemy head-on, hit him through other means – and exhaust him.)
(Wszystko ma na celu rozszerzenie pola bitwy: przytłoczenie i zmuszenie wroga do użycia znacznie droższej broni w odpowiedzi. I walka pośrednia – poprzez proxy takie jak Hezbollah w Libanie, Hamas w Strefie Gazy i Huti w Jemenie – stanowi serce irańskiego myślenia strategicznego: jeśli nie możesz walczyć z wrogiem bezpośrednio, uderzaj go za pomocą innych środków – i wyczerp go.)
