Wszystkie oficjalne miejsca dla wędrowców w Anglii – 276 w sumie – zostały dziś zmapowane.
Nasz interaktywny narzędzie, dostępne poniżej, pokazuje dokładne lokalizacje wszystkich miejsc publicznych dla wędrowców w Anglii, a także całkowitą liczbę stanowisk oraz pojemność dla przyczep na każdym miejscu.
Cottingley Springs, prowadzone przez Radę Miejską Leeds, było największym miejscem w kraju, z miejscem dla 120 przyczep.
Thistlebrook Travellers Site (82), prowadzone przez Radę Greenwich, oraz Paston Ridings (80), prowadzone przez Radę Miasta Peterborough, zajmują trzecie miejsce.
Logo na dole strony. Ich pozycja na liście. Uważana za około 40 mniejszych miejsc o pojemności poniżej 10 przyczep.
Napędzana oficjalnymi danymi z Ministerstwa ds. Mieszkalnictwa, Społeczności i Samorządu Lokalnego, mapa dostarcza najbardziej kompleksowy obraz miejsc w kraju.
Jednak rząd nie publikuje danych dotyczących prywatnych stanowisk ani miejsc niezatwierdzonych, co oznacza, że widoczne są tylko te zarejestrowane przez władze lokalne i dostawców mieszkaniówki społecznej.
Oznacza to, że tylko 22 procent wszystkich przyczep wędrowców jest widoczne na mapie, jako że taki jest odsetek w mieszkaniówce społecznej.
Po za tymi miejscami, mapie nie widnieje 62 procent przyczep na autoryzowanych miejscach prywatnych oraz 16 procent na nieautoryzowanych miejscach.
Spośród przyczep na miejscach nieautoryzowanych, 87 procent znajdowało się na ziemi własności Włochów Cygańskich lub wędrowców.
Pozostałe 13 procent było na ziemiach prywatnych właścicieli, takich jak pola rolników, lub władz publicznych, takich jak parki czy boiska krykietowe.
Wspólnoty wędrowców od dawna domagały się dostępu do większej liczby miejsc dostarczanych publicznie, argumentując, że chroniczny narodowy niedobór oznacza, że mogą czekać lata na miejsce, zwłaszcza na południu.
Argumentowano, że dlatego tak wielu z nich musi złamać przepisy planistyczne i żyć na nieautoryzowanych miejscach.
Przyczepy na nieautoryzowanych miejscach wzrosły o 24 procent w ciągu ostatnich trzech lat, z 3602 w lipcu 2023 r. do 4464 w lipcu 2025 r.
W ciągu ostatnich kilku lat była przeciąg zarzutów, w których Cyganie kupowali ziemię, często w zielonych częściach hrabstw domowych, zanim rozlanej asfaltu i stworzyli przyczepy.
Następnie starali się o zgodę na użytkowanie przyczep, zmuszając władze lokalne do usunięcia ich z obszaru już zabudowanego, w często długotrwałym i kosztownym procesie.
Spowodowało to takie frustracje wśród społeczności lokalnych, że manifest wyborczy Partii Konserwatywnej z 2019 roku obiecywał, iż policja otrzyma większe uprawnienia do „radzenia sobie” z nimi.
Wytyczne stanowią również, że władze planistyczne powinny rozważyć, czy podjęcie działań egzekwowania przeciwko wędrowcom jest zgodne z Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka.
Opinia publiczna często obawia się, że miejsce przyciągnie wzrost przestępczości, co potwierdzają dane wskazujące, że wędrowcy i Cyganie są znacznie przereprezentowani w więzieniach, według poprzedniego raportu Inspektora Generalnego Więzień.
Wskazuje się również, że dzieci Cyganów i wędrowców są znacznie przereprezentowane w systemie sprawiedliwości dla nieletnich.
Raport Biura Biblioteki Izby Gmin z ubiegłego roku wskazywał, że brak zakwaterowania przyczynia się do wielu nierówności, z którymi borykają się wędrowcy, oraz „może stanowić źródło napięć między społecznościami wędrownymi i siedzącymi”.
Odrębny projekt badawczy z 2022 roku, zlecony przez Biuro Statystyki Krajowej, opisywał wędrowców zatrzymujących się na miejscach parkingowych czy przydrożach, czasami na kilka lat, z powodu braku możliwości dostępu do stałego miejsca na wędrownicze site.
Wiele badań wyraziło obawy na temat zagadnienia, przytaczając przypadki zakładania miejsc na niskiej jakości gruntach, takich jak pod autostradami czy obok oczyszczalni ścieków.
Były również doniesienia o zanieczyszczeniu miejsc przez szkodniki oraz braku pozytywnej oceny bezpieczeństwa przeciwpożarowego.
Nawet ci mieszkający na miejscach dla wędrowców zgłaszali trudne warunki życia, takie jak izolowane lokalizacje, brak podstawowych udogodnień, takich jak prysznice i toalety, oraz przepełnienie.
Cyganów i wędrowców irlandzkich jest ponad trzykrotnie bardziej prawdopodobne, że mieszkają w przepełnionych lokalach niż ogólna populacja (27 procent w porównaniu z 8 procent), według spisu z 2021 roku.
Ich społeczności również bardziej polegają na mieszkaniach socjalnych, w ponad dwukrotnie większym odsetku (44 procent), w porównaniu ze wszystkimi grupami etnicznymi (17 procent).
Jednak w ostatnich latach liczba przyczep na miejscach prywatnych systematycznie rosła, pierwszy raz przekraczając liczbę na publicznych miejscach w 2008 roku.
Na lipiec 2025 r. przyczepy na miejscach prywatnych stanowiły 74 procent wszystkich przyczep na autoryzowanych miejscach, w porównaniu z 32 procentami w lipcu 1983 roku.
Brak miejsc dla przyczep również został podany jako powód, dla którego coraz większa liczba Cyganów i wędrowców teraz wybiera życie w konwencjonalnych budynkach murowanych.
Spis z 2021 roku pokazał, że w Anglii i Walii zamieszkuje 71 440 Cyganów lub wędrowców irlandzkich – co stanowi 0,12 procent populacji.
Z tej liczby, 78 procent mieszkało w budynkach murowanych, a 22 procent w przyczepach lub innych obiektach mobilnych lub tymczasowych.
Termin „Cyganów i wędrowców” jest trudny do zdefiniowania, ponieważ nie stanowi on jednej, homogenicznej grupy, ale obejmuje różne grupy z różnymi historiami, kulturami i wierzeniami, w tym: Cyganów Romskich, Cyganów walijskich, Szkockich Wędrowców Cygańskich i wędrowców irlandzkich.
Ministerstwo ds. Mieszkalnictwa, Społeczności i Samorządu Lokalnego jasno stwierdziło, że lokalne władze mają obowiązek zaspokoić potrzebę miejsc dla Cyganów i wędrowców na swoim terenie, tak jak w przypadku innych mieszkań.
Twierdzi, że lokalne władze powinny zapewnić odpowiednie zakwaterowanie dla wędrowców, zająć się niedoborem oraz zmniejszyć liczbę nieautoryzowanych inwestycji.
Rząd obecnie prowadzi konsultacje w sprawie nowego ramowego narodowego planowania, który obejmuje bardziej jasne, „regulowe” zasady dla podejmowania decyzji i przygotowywania planów.
Dotyczy to propozycji dotyczących tego, jak władze powinny oceniać i planować, aby zaspokoić potrzebę miejsc dla wędrowców, oraz wzmocnionego podejścia do celowych nieautoryzowanych inwestycji.
