W roku 2025 nazwanie roku ponurym dla społeczności żydowskiej byłoby ogromnym niedopowiedzeniem. W ubiegłym roku zbyt wielu niewinnych ludzi – pragnących jedynie obchodzić tradycje i modlitwy naszej starożytnej wiary – zostało zamordowanych z zimną krwią.
A jednak dzisiaj, gdy obchodzimy Dzień Pamięci Holocaustu w rocznicę wyzwolenia Auschwitz w 1945 roku, jest jasne, że powinniśmy – musimy – odpowiadać na zło dobrem; znaleźć światło, gdy wszystko wydaje się ponure; i zachować wiarę i nadzieję w obliczu tego, co czasami wydaje się jak bezdenną ciemność.
Jeszcze w zeszłym miesiącu dwóch mężczyzn zostało uznanych winnymi planowania ataku z bronią, mającego na celu spowodowanie „nieopisanego szkody” społeczności żydowskiej w Manchesterze – mieście, w którym się urodziłem, i gdzie zaledwie cztery miesiące temu doszło do tragicznego ataku terrorystycznego w mojej synagodze w Heaton Park na północnym Manchesterze. Miejscu kultu i społeczności, którą służę jako rabin od siedemnastu lat. Podczas tego przerażającego ataku zginęli dwaj ukochani członkowie naszej wspólnoty: 66-letni Melvin Cravitz i 53-letni Adrian Daulby, oboje bliscy przyjaciele mojej.
I jak wiemy, podczas pierwszej nocy święta Chanuka w ubiegłym roku doszło do okropnej masakry na plaży Bondi, podczas której terroryści zamordowali 15 osób podczas wspólnego obchodzenia święta. Wśród nich był 41-letni rabin Eli Schlanger, praprawnuk mojego poprzednika w Heaton Park, ks. Leslie Olsberga. Takie jest powiązanie globalnej społeczności żydowskiej.
Jednakże równie istotne jest to, co tworzy jeszcze większe połączenie między każdym człowiekiem – bez względu na religię, wyznanie, kolor skóry, pochodzenie etniczne, przekonania (lub ich brak). I to jest determinacja, aby znaleźć światło i trwać przy dobroci, nawet w czasach pustki i rozpaczy.
Naturalnie łatwo jest mówić te słowa. Ale jak spełnić to znaczenie, gdy twoje serce zostało złamane? To, czego się nauczyłem, a co jest z pewnością prawdą od czasu jihady przy mojej synagodze, jest to, że można trzymać jednocześnie dwa przeciwstawne myśli w swojej głowie. Od tej chwili można zacząć się leczyć.
Z jednej strony wchodzę do mojej synagogi w szabat żydowski – szabat – i czuję smutek na puste miejsca w rzędach drewnianych ławek, gdzie Adrian i Melvin, dwóch mężczyzn o cichym usposobieniu i głębokiej uprzejmości, zwykli siadać podczas nabożeństw. Z drugiej jednak patrzę wokół budynku z jasnymi witrazami, przestronną główną salą modlitwy i przypominam sobie, że społeczność Heaton Park nadal płonie ciepłem, wytrwałością, radością i świętością.
W końcu, co jest prawdą dla całego ludzkiego rodzaju, jeśli łączą nas wartości rodziny, społeczności i życzliwości, oraz determinacja, aby chronić niewinnych i bezbronnych, zagłuszamy tych, którzy próbują nas podzielić poprzez zastraszanie, bigoterię i nienawiść.
