Dla Rogera Lucasa, właściciela sklepu ze skuterami z epoki w Margate, kryzys mieszkaniowy w Wielkiej Brytanii ma osobisty wymiar.
Siostra przedsiębiorcy od dwóch lat znajduje się na liście oczekujących na mieszkanie komunalne.
Gdy usłyszał o planie wykorzystania pieniędzy podatników na przekształcenie lokalnych nieruchomości na tymczasowe miejsca dla osób ubiegających się o azyl, był zrozpaczony.
’Moja siostra jest bezdomna, nie może znaleźć miejsca do życia,’ powiedział 59-latek dla Maila. 'Hale powinny być dla miejscowej ludności – to jest nieprawidłowe.’
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych przewidziało 100 milionów funtów na inicjatywę, która ma polegać na tym, że rady będą kupować istniejące nieruchomości lub odnawiać zrujnowane, aby zakwaterować osoby ubiegające się o azyl, które dotychczas mieszkały w hotelach.
Rada Dystryktu Thanet, którą obejmuje Margate, dołączyła teraz do czterech innych – Peterborough, Brighton and Hove, Hackney oraz Powys – wyrażając zainteresowanie udziałem w projekcie.
Obrońcy programu pilotażowego przedstawiają go jako konieczne rozwiązanie aby wyeliminować korzystanie z hoteli przez osoby ubiegające się o azyl, podkreślając, że nieruchomości wrócą do użytku rady po 10 latach.
Jednak dla miejscowych osób, które odczuwają skutki oszczędności publicznych w Wielkiej Brytanii, wszystko wygląda inaczej.
Wśród nich jest pracownica NHS przez całe życie, która opowiedziała o swoim mężu – który „całe życie płacił podatki” – zmuszonym do skorzystania z prywatnej operacji kolana z powodu braku miejsc na zabiegi chirurgiczne.
Inni ujawnili walkę krewnych, którzy znaleźli się bez dachu nad głową lub bez adekwatnego zakwaterowania, w tym matka z trzyletnim dzieckiem, która czekała trzy lata na zakwaterowanie.
Ich pytanie brzmi: jak to możliwe, że ministrowie znajdują 100 milionów funtów na zakwaterowanie osób ubiegających się o azyl, ale nie na miejscowych?
