Wartości odpornościowe wydają się jak imprezy, dopóki nie przypomnisz sobie, dlaczego istnieją
Większość ukraińskich nastolatków nie pamięta, co znaczy żyć w pokoju. Wojna trwała prawie 12 lat, od czasu aneksji Krymu przez Rosję bez konsekwencji, rozpoczynając się, gdy byli jeszcze zbyt mali, by zachować jasne wspomnienia.
Od 2014 roku terroryzm Moskwy tylko się zaostrzył, a nie osłabł i dotarł do każdej klasy na Ukrainie. Trzy uczennice – Sonia, Tonia i Wiktoria, którym spotkałem w słabo oświetlonym punkcie odporności, mówią, że każdy w ich klasie nosi kurtki i że temperatura nie przekracza 7°C lub 45°F.
Punkt jest zatłoczony nastolatkami. Gryzą wokół, ładują swoje gadżety, poznają nowych ludzi, malują się w łazienkach i nieprzerwanie się śmieją.
Śmiech odbija się między dziewczynami przypominającymi postacie z anime, podczas gdy chłopcy przechodzą obok, mrugając i planując poznać się przy gniazdkach zasilania i darmowej herbacie.
„Wieczorami wychodzę głównie na spacery. Nie można siedzieć w domu, gdy nie ma prądu” – mówi Tonia, 13 latka.
Mieszka ze swoim kuzynem, rodzicami i psem w jednym z mieszkań w Kijowie, niedaleko elektrowni cieplnej, która jest stale celem ataków rosyjskich terrorystów.
