Analiza DNA zidentyfikowała ogromną gamę materiałów zwierzęcych, roślinnych i ludzkich zanieczyszczających Całun Turyński, komplikując historię tajemniczego relikwiarza, którego twierdzi się, że jest suknią, w którą był zawinięty Jezus Chrystus po swoim ukrzyżowaniu 2000 lat temu.
Całun, który mierzy 4,4 metra długości i 1,1 metra szerokości, jest jednym z najbardziej znanych i kontrowersyjnych chrześcijańskich artefaktów na świecie. Jego pierwsza udokumentowana lokalizacja to Francja w 1354 roku, a od prawie półtora milenium pozostaje w Katedrze Świętego Jana Chrzciciela w Turynie we Włoszech.
W 1988 roku badacze użyli technik datowania radiowęglowego i spektrometrii mas akceleratorów, aby ustalić, że Całun został wykonany między 1260 a 1390 rokiem, wykluczając możliwość, że osoba postrzegana jako odcisk na płótnie mogła być Jezusem. Jednak datowanie Całunu do późnośredniowiecznego okresu nadal pozostaje przedmiotem dyskusji niektórych uczonych chrześcijaństwa.
W 2015 roku Gianni Barcaccia z Uniwersytetu w Padwie we Włoszech i jego koledzy zanalizowali materiał zebrany z relikwii w 1978 roku i po raz pierwszy sugerowali, że płótno mogło pochodzić z Indii.
Teraz Barcaccia, który odmówił udzielenia wywiadu do tej historii, kierował nowym badaniem ponownej analizy materiału z 1978 roku. On i jego zespół stwierdzili, że Całun zachował ogromną różnorodność średniowiecznych i nowoczesnych DNA.
Źródła materiału genetycznego obejmują domowe koty i psy, zwierzęta hodowlane takie jak kury, bydło, kozy, owce, świnie i konie, oraz dzikie zwierzęta takie jak jelenie i króliki.
Zespół znalazł także ślady niektórych gatunków ryb, w tym mule szare, dorsz atlantycki i ryby promieniopłetwe. Oprócz tego zidentyfikowano skorupiaki morskie, muchy, mszyce oraz pajęczaki takie jak roztocza kurzu i skóry oraz kleszcze.
Nie udało się jednak określić dokładnego czasu tych zdarzeń zanieczyszczenia roślin i zwierząt.
Zespół znalazł również ludzkie DNA pochodzące od wielu osób, które miały kontakt z Całunem, w tym zespół próbkujący z 1978 roku. „Całun miał kontakt z wieloma osobami, co stawia pod znakiem zapytania możliwość zidentyfikowania oryginalnego DNA Całunu” – piszą.
Prawie 40 procent DNA ludzkiego znalezionego na Całunie pochodzi z linii indyjskich, co „mogło wyniknąć z historycznych interakcji lub importu lnu przez Rzymian z regionów w pobliżu Doliny Indusu” – relacjonują Barcaccia i jego koledzy.
„Anders Götherström z Uniwersytetu w Sztokholmie w Szwecji mówi, że wcześniejsze badania datujące Całun na XIII wiek są ogólnie akceptowane w środowisku naukowym. „Chociaż istnieje pewna kontrowersja wokół datowania radiowęglowego z 1988 roku, większość badaczy uważa je za wystarczająco solidne” – mówi.
Götherström nie jest przekonany, że płótno może pochodzić z Indii. „Nadal nie widzę powodu, aby wątpić, że Całun jest francuski i pochodzi z XIII-XIV wieku” – mówi.
„Całun ma własną historię jako ważna relikwia, a ta historia może być bardziej interesująca niż legendarne pochodzenie… bez wsparcia naukowego.
