Sześciu aresztowanych aktywistów pozostawało w areszcie śledczym przez kilka miesięcy. Trzy z nich zostały przeniesione do aresztu domowego 20 maja, a następnie uwolnione 15 października. Trójka pozostałych została zwolniona 24 października po wizycie w Serbii przewodniczącej Komisji Europejskiej Ursuli von der Leyen.
24 listopada władze rozpoczęły postępowanie sądowe przeciwko wszystkim 12 osobom, które wzięły udział w spotkaniu: sześciu, którzy pozostali w Serbii, i sześciu, którzy byli już poza krajem, których proces rozpoczął się zaocznie.
Prokuratorzy serbscy oskarżyli ich o przygotowywanie działań sprzecznych z porządkiem konstytucyjnym i bezpieczeństwem Serbii. Dla adwokatów obrony jednak dowody leżące u podstaw sprawy budzą takie samo zaniepokojenie jak same zarzuty.
„W całym prowadzonym postępowaniu przeciwko studentom jest tylko jeden dowód: nagranie uzyskane w ramach tajnego nadzoru nad komunikacjami przeprowadzonego przez służbę wywiadowczą w sposób nieprzewidziany przez kodeks postępowania karnego” – powiedział Milic, adwokat reprezentujący Antica i Djordjevica.
Mówi, że wykorzystanie takiego materiału w postępowaniu karnym stworzyłoby precedens o potencjalnie szerszych konsekwencjach. „Takie dowody nie powinny być używane w postępowaniu karnym, a ich użycie stanowi niebezpieczny precedens, który zagraża prawom wszystkich obywateli, zwłaszcza tym, przeciwko którym prowadzone jest to postępowanie” – dodaje.
Mając na uwadze okoliczności związane z tą sprawą, mówi, że „nie jest pewny”, czy to wątpliwe dowody zostaną odrzucone. „Władza sądownicza powinna działać jako bariera przeciwko represjom i nadużyciom władzy. Niestety, jest w dużej mierze współwinna. Niektórzy sędziowie wciąż orzekają zgodnie z prawem, ale takie postępowanie jest dzisiaj aktem odwagi ze strony tych sędziów”.
Pod koniec grudnia Teatr Bitef w Belgradzie wystawił premierę sztuki Dora, czyli Kto Wyhaftuje Kamizelki?. Sztuka została napisana i wyreżyserowana przez Andreję Kargacin na podstawie korespondencji z Anticiem – dwójka jest przyjaciółmi od dzieciństwa. W lipcu zaczęli wymieniać listy, próbując zrozumieć rozdźwięk spowodowany sprawą i przymusową nieobecnością Antica w Serbii.
Antic mówi, że początkowo ona i Kargacin próbowali przenieść sztukę do Nowego Sadu, ale miejsca, do których się zwracali, odmówiły. „Były zbyt przerażone negatywnymi reakcjami, jakie mogłyby otrzymać od władz” – mówi.
Spektakl wnosi elementy z życia Antica na scenę. Aktorka grająca ją, Natalija Stepanovic, nosi oryginalne ubrania Antica. Bilet pokładowy z lotu z Belgradu do Podgoricy – podróż, która rozpoczęła jej wygnanie – również pojawia się w przedstawieniu. Na koniec sama Antic pojawia się na ekranie, aby zwrócić się do publiczności – jedyny sposób na chwilę obecną, w jaki może zwrócić się publicznie do swoich współobywateli.
Wystawienie ma być ponownie wystawione w Teatrze Bitef 23 marca, a następnie będzie grane w Wiedniu w czerwcu.
Niemal rok po opuszczeniu Serbii Antic mówi, że wygnanie nie wygasiło jej przekonania, że ruch, który odmienił jej życie, wciąż ma znaczenie. Ale jej optymizm jest ostrożny. „Jestem optymistką, ale nie całkowicie” – mówi. „Wciąż istnieje nadzieja i impet, to prawda, ale przestępcy, którzy rządzą Serbią, wciąż są silni”.
Obawia się, że ruch protestacyjny stał się bardziej podzielony, a niektóra z jedności, która kiedyś dawała mu siłę, uległa erozji. Mimo to uważa obecną chwilę za decydującą.
„To jedna z ostatnich szans, jakie mamy” – mówi – „zanim kraj stanie się całkowicie [jak] Białoruś”.
