Jasny poranek w maju 2014 roku. Rodzina Dr Lucy Hone pakuje się na długi weekend: jej mąż Trevor, ich dorastający synowie i 12-letnia córka Abi.
Przed wyjazdem dzwoni telefon. Przyjaciółka Abi, Ella pyta, czy Abi może pojechać z nią w innym samochodzie. „Oczywiście, że tak” – mówi Lucy.
Więc zostawiają Abi po drodze z miasta. Ucieka krzycząc: „Do zobaczenia później!”
Po dotarciu na miejsce Lucy dowiaduje się, że doszło do wypadku drogowego. Niewinnie myśli, że to opóźniło jej córkę i jej przyjaciółki. Jednak potem dzwoni policjant – mówiąc, że jedzie, by zobaczyć ją i Trevora.
Mijają dwadzieścia męczących minut zanim przyjeżdża.
Policjant pyta, w jakim ubraniu była Abi, a po tym jak Lucy opisuje małe trampki Converse i szarą sukienkę, przekazuje szokującą wiadomość: kombi przejechało przez znak stopu i uderzyło w samochód, w którym były Abi, Ella i matka Ellie, Sally. Wszystkie trzy zginęły na miejscu.
„Nasza radosna, pełna temperamentu Abi, na zawsze odeszła” – mówi Lucy. „Nasza piękna dziewczynka została zabrana w szalonym momencie.”
Pamięta, jak odczuwała pragnienie, drżenie i upadła na podłogę.
Lucy, obecnie 58-letnia, to światowej sławy ekspertka psychologii odporności. Od dwóch dekad skupia się na tym, dlaczego niektórzy ludzie lepiej radzą sobie ze stresem, niepewnością i zmianami niż inni. Urodzona w Wielkiej Brytanii, mieszka w Christchurch, Nowa Zelandia, gdzie po trzęsieniu ziemi w 2011 roku pracowała z zespołami reagowania na klęski.
Przywiozła ciało Abi do domu na pięć dni przed pogrzebem. „Jako jej mama, cieszę się, że to zrobiłam. Miałam cały ten czas z nią.”
Po traumatycznym żałobie, jak mówi, umysł nie wierzy w to, co się stało. Obecność Abi podczas tych dni pomogła zrozumieć, że naprawdę umarła.
Biała trumna, pokryta jaskrawymi kropeczkami, została umieszczona na łóżku Abi. Wieczorami Lucy siadała z nią sama. „Czytałam jej, dodawałam specjalne rzeczy do trumny, pleciona jej włosy i nakładała jej ulubione balsam na nogi.”
Przyjaciółki Abi odwiedzały ją, leżąc obok niej, głaszcząc jej włosy, trzymając ją za rękę. Rysowały obrazy i pisały wiersze, aby umieścić w trumnie, grały na gitarze, śpiewały piosenki, zapalały świeczki. Pogrzeb, w lokalnej szkole, zgromadził 2 000 osób.
Lucy’s herbata, która trwała od soboty, zawiera satyryczne uwagi o zarządach, udoskonalach w sferze polityki, biznesu, kultury/kultury popularnej, technologii, po drugiej czy trzeciej stronie życia żałoby, depresji, śmierci i chłostze (BY).
Lucy nie pamięta wszystkiego z tamtego czasu, takiego jak to, jak powiedzieli chłopcom, że Abi zmarła. Niedawno wymyślił jej jakaś sytuacja: rozstaj w drodze. „Pamiętam myśl: to jest teraz twoje życie.”
Czasami nie chciała iść dalej. „Stojąc w naszej sypialni pewnego dnia pomyślałam: 'Nie chcę robić tego. Nie lubię już mojego życia.'”
Ale pojawił się pomysł, który nosiła od tamtej pory: 'Wybierz życie, nie śmierć. Nie tracisz tego, co masz, na rzecz tego, co straciłeś.’ Jej chłopcy, Paddy i Ed, mieli 14 i 16 lat. Nie pozwoliła, by żałoba pochłonęła ich dzieciństwo, ich przyszłość.
