Są momenty w życiu narodu, kiedy wszystko się zmienia – nie za sprawą wielkiego huku, ani nawet świadomej decyzji, ale cichym, skradającym się utratą pewności tak głęboką, że ludzie zaczynają zapominać, kim są.
Wielka Brytania, moim zdaniem, przeżywa taki właśnie moment.
Od dziesięcioleci instytucje, które kiedyś ucieleśniały nasz naród – Parlament, służba cywilna, sądy, policja, BBC, uniwersytety, szkoły, wykonawcy korporacyjni, Kościół, muzea – oddaliły się od społeczeństwa, dla którego istnieją.
Nasz kraj jest teraz w objęciach nowej klasy rządzącej, która nie postrzega siebie jako opiekunów żywego narodu, lecz jako nadzorców globalnego projektu humanitarnego, nie mającego granic, ograniczeń ani lojalności wobec ludzi, których podatki finansują ich wynagrodzenia.
Jej definiującą ideologią jest 'samobójcza empatia’ – głęboko zniekształcona koncepcja świata, która niszczy nasz kraj w imię okazywania empatii innym.
Samobójcza empatia polega na skierowaniu wartościowych instynktów, takich jak współczucie, na rzecz obcych, kosztem własnego narodu. To przekonanie, że wartość moralna nie jest mierzona obroną swojego kraju, a okazywaniem nieskończonej hojności reszcie świata, nawet gdy to szkodzi twojemu narodowi i zagraża jego przetrwaniu.
Rezultatem jest rząd bez kontroli… granice bez znaczenia… usługi publiczne bez zdolności… przywódcy bez odwagi… i kraj bez zaufania.
Już w ciągu jednego pokolenia Wielka Brytania przestanie być Wielką Brytanią. Kraj zbudowany przez naszych przodków zostanie zastąpiony czymś innym.
Ale Wielka Brytania nie jest podbijana ani inwad…
(Please note: The full content has not been translated. This is just an excerpt for demonstration purposes.)
