Filmy nie przestają pojawiać się. Nadchodzą falami, minuta po minucie. Irańczycy maszerują, najpierw setkami, potem tysiącami, potem dziesiątkami tysięcy. Ulice zatłoczone ludźmi. Mężczyźni i kobiety obok siebie. Twarze odkryte. Głosy podniesione. Bez strachu – i z niewiele do stracenia.
To nie jest rok 2023. To nie jest 'Kobieta, Życie, Wolność’, chociaż ta rewolta była szlachetna. Wtedy złość skupiona była na kwestiach. Chustach. Przemocy policyjnej. Codziennej upokarzającej. Wcześniej był to gospodarka, sfałszowane wybory. Protesty skupiały się na cienkiej nadziei, że system mógłby, jeśli nie zostać zreformowany, to przynajmniej nieco się odchylać.
Ta iluzja nie żyje.
To powstanie jest inne. Nie chodzi o reformy, ale o przewrót. Chodzi o zakończenie, po prawie 50 latach, Islamskiej Republiki.
’Śmierć dla Chamenei!’ – ryczy tłum – starzejący się ajatollah, który kieruje Iranem. Precyzja sformułowania ma znaczenie. Od dziesięcioleci reżim wpojał swoje społeczeństwo, aby skandowało 'Śmierć dla Ameryki’ i 'Śmierć dla Wielkiej Brytanii’.
Teraz klątwa jest skierowana do wewnątrz, w kierunku człowieka zasiadającego w centrum chorego państwa.
Samo język reżimu stał się przeciw niemu zbrojny.
To, co wyróżnia ten moment, to skala. Nagrania zweryfikowane przez analityków dostępnych źródeł pokazują zamieszki w kilkudziesięciu miastach: Teheranie, Meszhedzie, Isfahanie, Szirazie, Tabrizie, Ahwazie.
