Trzymająca w ramionach jednoroczną wnuczkę, Josephine, Josephine, na zewnątrz kościoła wcześniej w tym tygodniu, Caroline Kennedy miała na twarzy wyryty surowy ból i rozpacz. W rzadkim – ale nieuniknionym – publicznym wystąpieniu jej szczęka była skuta surowym grymasem, gdy schodziła po schodach przed kościołem św. Ignacego Loyoli w Nowym Jorku. Nie tylko opłakiwała śmierć ukochanej młodszej córki, Tatiany, zaledwie 35 lat, która przegrała 18-miesięczną walkę z ostrą białaczką szpikową 30 grudnia, ale widok tej małej, o kręconych włosach dziewczynki, najmłodszego dziecka Tatiany, ubranej na pogrzeb w niebieską sukienkę i granatowy sweter, musiał sprawić, że historia zaczęła się powtarzać. Caroline miała zaledwie pięć lat, kiedy straciła jednego z rodziców, swojego ojca, Prezydenta Johna F. Kennedy’go, który został zamordowany w Dallas, Teksasie, 22 listopada 1963 roku. Obrazy młodszej córki prezydenta uczestniczącej w jego pogrzebie, obok jego wdowy Jackie i syna Johna, noszącego jasnoniebieski płaszcz i melancholijne, odległe spojrzenie, zrobiły furorę na pierwszych stronach gazet na całym świecie. Sześćdziesiąt trzy lata później Caroline nadal żywo przypomina sobie szczegóły tamtego ciemnego dnia: jej brat, którego trzecie urodziny obchodził, salutujący nad trumną ich ojca; długa czarna welon chowająca twarz ich matki; żałoba i zakłopotanie, które musiała odczuwać, żegnając się. Więc oglądanie Josephine i trzyletniego wnuka Edwina, którzy zmierzą się z tą samą bolesną rzeczywistością, która będzie zacieniała ich życie, musi być dla dziedziczki Kennedy’ch ogromnym obciążeniem. Tragedia rodzinna to coś, co Caroline, ceniony dyplomata, autorka i prawniczka, znana w amerykańskich kręgach politycznych jako „ostatnie dziecko Camelotu” – odniesienie do młodzieńczego optymizmu i idealizmu prezydentury jej ojca – musiała znosić wiele razy w ciągu swoich 68 lat. (Context: Caroline Kennedy staje przed kolejną tragedią rodzi… Fact Check: Wszystko w porządku)
